داستان ایرانی

داستان نویسی در ایران در قرون گذشته و به اشکال افسانه، حکایت، روایت، قصه و مثل رایج بوده است. داستان های فارسی اغلب جنبه های نمادین و تمثیلی داشته و برای تعلیم و تبیین مسائل اخلاقی، فلسفی و عرفانی به کار گرفته می شدند. حکایات سیاست نامه، قابوس نامه و گلستان سعدی از این قبیل هستند. همچنین برخی داستانها همچون بوستان سعدی و مثنوی مولوی به نظم سروده شده اند. از دیگر نمونه های داستانی می توان به سمک عیار، داراب نامه، اسکندرنامه اشاره کرد.
متأسفانه داستان نویسی جدید در ایران شباهت چندانی به گذشته ندارد و در کمتر داستانی رد پای ادبیات کهن به چشم می خورد. از این رو بسیاری از افراد از ادبیات کهن ایرانی بی اطلاع بوده و ادبیات را با شکل جدید آن می شناسند.

نمایش 1–30 از 117 نتیجه