بخشی از کتاب:

بیتاب، جوشان، آشفته

 در کنارِ مردان، مردِ میدان خواهی شد.

مختوم قلی ترکمن

 در خیابان امیریه، سرِ پُلِ امیربهادِر، در یکی از کوچه های تنگ و قدیمی، آلنی و مارال، خانه یی کرایه کردند یک طبقه، که چهار اتاق، یک انباری، یک زیرزمین بسیار بزرگ، حیاط، حوض، باغچه، یک درخت بِه، یک درخت پیر انجیر و یک درخت بلند قَدِ گیلاس داشت، و البته آشیزخانه و دستشویی. خانه، دو دَر به دو کوچه داشت – از حیاط یکی، از پشتِ بِنا یکی دیگر. از پشت بامِ آن، به بیست و نُه بام دیگر راه بود. آنجا، بعد از بیست و نُه خانه، یک کوچه ی باریک بود که پریدن از روی آن – برای مردی چون آلنی- دشوار نمی نمود. این خانه را محمود پیرایه – دوست گیلک سراپا صفای آلنی – برای آنها یافته بود.

مارال می گفت: آلنی! این محمود، چه جور موجودی ست؟ مگر می شود که کسی اینقدر ساده و باصفا باشد، و باز هم اینقدر تیزهوش و سریع الانتقال؟

آلنی می گفت: چرا غالباً اینطور به نظر می رسد که سادگانِ صمیمی، مردمی دیر انتقال اند؟

– چون به نظر می رسد که این گروهِ کمیاب، جهانِ خالی از صفایِ زمان خویش را ادراک و مُنتقل نکرده اند، که اگر کرده بودند این را هم درک می کردند که با صداقت و سادگی، قابلیت تطبیق خود را با جهان زمان خود از دست می دهند و ذلیل می شوند.

– عجب منطقی! تکان دهنده است مارال، تکان دهنده. تو سئوال مرا با تمامیِ ابعادش با سرعتی غریب به ذهنت مُنتقل کردی و جواب آن را هم به همان سرعت دادی در عین حال که من، هیچ شکی در صفا و صداقت تو ندارم.

– آلنی! آنچه ما داریم، ممکن است صفا باشد، اما مسلّماً سادگی نیست.

– محمود هم سادگی، به آن معنا که مَدِّ نظر توست، ندارد. به ظاهرِ ساده نُمایش نگاه نکن! دوستانه و در خلوت از او بپرس در کدام سازمان سیاسی کار می کند، تا به تو، حتی به تو که همسر منی، جوابی بدهد که خوابِ آن را هم ندیده باشی.