بخشی از کتاب:

با دو دستش صورتش را پوشانده بود و در اتاق کوچکش، در اتاق گرم و مطبوعی که پرده های کلفت و خوشرنگ آن را از دنیای خارج جدا کرده بود، راه می رفت. بیرون سرد بود و برف می آمد. بوران غوغایی راه انداخته بود. اما پرده ها و در و پیکر محکم نمی گذاشت که سرما به درون اتاق نفوذ کند. اصلاً این اتاق، تنها این اتاق که فقط دخترش حق ورود بدان را داشت، یکتا جای امنی بود که در زندگی برای او باقی مانده بود. هیچ جا راحتی نداشت. همه جا دیگران با نظر بغض و کینه به او نگاه می کردند، از او بدشان می آمد. حتی کسانی که به آنها کمک کرده بود، کسانی که تملقشان را گفته بود، کسانی که باعث ترقی و ازدیاد اموالشان شده بود، آنها هم از دیدارش نفرت داشتند. سایر اتاقها مال کس و کار او بود. حاجی و ننه بگوم حق داشتند همه جا بیایند و بروند. در اتاق پذیرایی دوستان و همکاران را می پذیرفت، « دوستانی » که از ریخت زشت او تنفر داشتند. با آنها می خندید و صحبت می کرد. دروغ می گفت و دروغ می شنید. آنها سبزی او را پاک می کردند و او خوشرقصهای زیردستان و ارباب رجوع را تحمل می کرد. اما در این اتاق تنها با دخترش می نشست. اینجا با دخترش یکرنگ بود. آخ، عمری خیال می کرد با خودش هم صاف و صادق است! با دخترش گفتگو می کرد، با هم درددل می کردند. اینجا قیافه انسانی او، قیافه حقیقی او، قیافه ای که نقاب تملق و دروغ بی روحش نساخته بود، جلوه گر می شد.

وضع اثاثه اتاق مرتب و با سلیقه بود. معلوم بود که سلیقه دختر جوانی در تنظیم آن دخالت داشته است. قاضی روی صندلی گِرد چرمی کنار میز می نشست و یک صندلی راحتی هم کنار میز تحریر مخصوص دخترش بود.

گاهی او کار خودش را می کرد و شیرین کتاب می خواند. گاهی او روی تخت راحت دراز می کشید و پاهایش را دم بخاری دیواری می گذاشت که گرم باشد.

از کنده های نیمسوز شعله زرد و آبی برمی خاست و صدای جرق و جرق هیزم خشک سکوت را می شکست. دیوانه وار در اتاق راه می رفت، گویی عقب چیز گم کرده ای می گشت. در این اتاق آینه ای نبود. اصلاً در خانۀ او آینه کم وجود داشت. فقط برای دخترش آینه ای تمام قد خریده بود. هرگز به آن اتاق پا نمی گذاشت. نمی خواست قیافه خودش را در آینه ببیند، فقط برای صورت تراشی آینه مقعری که موهای ریش را به اندازۀ یک سر قلم آهنی بزرگ می کرد، مورد استفاده اش بود. و در آن هرگز سعی نمی کرد تمام صورتش را ببیند.