بخشی از کتاب:

اولین دفعه ای که او را می بینم، یا توجه ام را بالاخره جلب می کند، آن روز توی سالن بزرگ ولنگ و باز « بخش بیماران سرپائی » شرکت نفت در آبادان است (O.P.D) – درمانگاهی که حالا پنج هفته پس از شروع حملات صدّام حسین عفلقی در واقع به یک درمانگاه مجروحین و معلولین تبدیل شده.

خودم از روز اول جنگ با یک سکته مغزی بستری بوده ام. و حالا اگرچه از بخش ای. سی. یو. بیرون آمده و هنوز در بخش عمومی تحت مراقبت هستم، اما روزها بلند می شوم، تحرک دارم و بد نیست. هنوز حال و حوصله تهران رفتن هم ندارم اگر هم می خواستم، با تحت محاصرۀ زمینی بودن آبادان کار ساده ای نبود… در بیمارستان شلوغ و جنگزده، و مدام در حال اورژانس هم می توانستم اگر می شد کمک بکنم. مثل امروز که آمدم بانک خون بیمارستان، این دست کنار ساختمان بخش بیماران سرپانی.

نزدیک ظهر است که وقتی دارم به بخش برمی گردم، باز او را می بینم. هنوز همان گوشه سالن بزرگ انتظار، سینه دیوار، توی صندلی چرخی گنده، تنها نشسته. سرش پایین است. انگار دارد گریه می کند. یا دعا می کند. یا شاید هم خوابش برده.

ریزه میزه است، و انگار مفقودالاثر. لباس مریضها تنش نیست. اما جفت

پاهاش از زانو به پایین باندپیچی شده. انگار گذاشته اندش اینجا و یادشان رفته که او اصولاً وجود دارد. یا رفته اند چیزی برایش بیاورند که وجود ندارد. یا منتظر دکتری است که وقت دیدنش را ندارد.

پشت سرش به دیوار مقابل، دست بر قضا، یکی از این پوسترها و شعارهای تازه به دیوار است که کم هم وصف حال نیست: « برادر رزمنده خسته نباشی ».

ناآگاهانه، و کنجکاوانه، می روم طرفش… ببینم چرا در این وضعیت تنها مانده؛ می شد او را به جائی ببرم. اما او توی خودش است و وقتی می پرسم: «حالت چطوره جوون؟» جواب نمی دهد. فقط سرش را بلند می کند، نگاهی به هیکل لاغر و دراز و موهای سفید می اندازد، و بعد سرش را دوباره می اندازد پایین، شانه هایش را تکان می دهد. چشمهایش هم خشک و خسته است.

دوستانه جلوش خم می شوم، یک « لام علیک » می گویم.

– چطوری جوون؟

وضع و قیافه اش می خورد بچه یک کارگر باشد.

شانه هایش را بفهمی نفهمی تکان می دهد. نمی فهمم چرا دلم نمی آید ولش کنم. می گیرم سر یک نیمکت خالی کنارش می نشینم. هنوز خیلی تا ظهر وقت است که برگردم به بخش برای دوا و غذا. دل خودم هم گرفته است و کمی سرگرمی بد نیست. شاید هم « آقا معلم » درون یک نفر است.