بخشی از کتاب:

مرگِ دشمن زندگی نجیب در آبادان اتفاق افتاد. چند سال پیش، آخرهای پاییز. یک شب بارانی. روز بعدش، اطلاعیه بهداری شرکت نفت با نهایت تأسف و تألم و غیره ضایعه درگذشت مهندس (اینجا اسمش را می گذاریم داود جلیل) را از رادیو نفت ملی خبر داد. بعد تشییع جنازه، ترحیم، ختم، تسلیت ها، سرویس کامل. مهندس دارد جلیل در ۲۹ سال سابقه خدمتش در صنعت نفت کارمندی پیشتاز، رئیسی قوی، و پاش می افتاد بیرحم و سگ بود. این اواخر مریض بود، وضع روحیش ناجور. تنها زندگی می کرد. زن و بچه ای نداشت. پزشکان علت مرگ او را معجونی از تحریک شدید زخم روده و شاید حمله قلبی تشخیص دادند. جواز دفن صادر شد. کالبد شکافی لازم نبود. فقط بعدها جسته و گریخته و تک و توک شایعه هایی بود – که احتمال داشت قرص خواب آور، یا الکل زیاد، با هر دو، باعث مرگ شده باشد. ولی نظر و اطلاعیه بهداری ساده و بی چون و چرا بود: مرگ طبیعی. همه چیز محترمانه تمام شد. من تمام این سیاهه را می نویسم که یعنی آن روز – روز بعد از مرگ، هیچ جا، حتی در دورترین سایه روشنهای ذهن ها و حرفهای مردم، گمان بدی از خیانت با دوز و کلک نبود. تا روز سوم.

روز سوم سر و کلۀ یک قاتل پیدا شد: یک کارمند جزء شرکت در جزیرۀ خارک. یک بختیاری پیر (اینجا اسمش را می گذاریم ابراهیم نجیب) کارمند قسمت مخابرات، باشد و یکسره رفت پیش مقامات انتظامی جزیره – ادعا کرد که او در شب سوم دی مهندس داود جلیل را در آبادان به قتل رسانده. خواست دستگیرش کنند. خواست به دارش بزنند.

مأمورین نجیب را که آدمی الکلی و داغون بود آوردند، نشاندند، بازجویی کردند. اول همه کلی هاج و واج ماندند. بعد هیچی… شبی که مهندس داود جلیل در آبادان مُرد، دست کم سی نفر نجیب را در خارک دیده بودند. بیشتر از دو ماه بود که نجیب از جزیره تکان نخورده بود. با همه اینها مأمورین مربوطه جریان را محرمانه به آبادان گزارش کردند و روز بعد، برای محکم کاری، دو تا مأمور آگاهی و یک کارمند اداره حقوقتی شرکت از آبادان آمدند، بی سر و صدا بازجویی های بیشتری کردند. عاقبت نشستند نوشتند که ابراهیم نجیب مغزش پاره سنگ می بَرَد. و دیگر به حرفهاش گوش نکردند، فرستادندش سر کارش.