بخشی از کتاب:

زیر چشمی نگاه کرد به سردار. سردار پرسید:

– تو اصلاً می تونی شمشیر بزنی که پاشدی اومدی اینجا دختر؟

سورا دست برد به شمشیر که سنگین بود و به زور آورده بودش تا اینجا.

– بله که می تونم.

تیغه را با دو دست، راست گرفت جلوی صورتش و به حالت حمله ایستاد. دستش می لرزید و شمشیر به رعشه افتاده بود. سردار گفت:

– بسه، نمی خواد نشونم بدی.

رو گرداند و با گام های بلند و کشیده اش دور شد. سورا دوان پشت سرش راه افتاد:

-پس من چکار کنم؟

– هیچی، از همون راهی که اومدی برگرد برو خونتون.

سورا همانطور که پشت سر سردار می دوید و شمشیرش را کشان کشان می برد گفت:

– اما سردار… سردار.

ناگهان ایستاد و رو کرد به سربازی که پشت سرش می آمد:

– هیتاسب! همین الان این دختر رو روانه کن بره. دیگه نمی خوام توی اردوگاه ببینمش.

سورا خودش را رساند به سردار و نفس زنان گفت:

– اما…

سردار داد کشید:

– نشنیدی چه گفتم هیتاسب؟

سرباز آمد به سوی سورا:

– بله سردار.

سورا ترسید و خودش را پس کشید. صدای زنانه ای از پشت سرشان گفت:

– بذار بیاد توی دسته ی من آریو.

سورا برگشت به سوی زن که بلند بالا بود و با چشم های گیرا و درشتش نگاهش می کرد. سردار رفت به سوی زن:

– سلام یوتاب.