بخشی از کتاب:

– این هم آخرین امتحانمان، آخیش راحت شدم.

– چقدر تنبلی دختر، یعنی اینقدر امتحانات برایت سخت بود؟

ابرویی بالا انداخت و گفت:

– اگر من هم مثل تو شاگرد ممتازی بودم حتماً همین حرف را می زدم.

با خنده کیفم را برداشتم و همراه هم کلاس را ترک کردیم. بین بچه ها همهمه افتاده بود. عده ای خوشحال و با هیجان، سئوالات را با هم حل می کردند و عده ای، مغموم در خود فرو رفته بودند. فرزانه گفت:

– راستی نگار، خانم الماسی برگه های ریاضی را تصحیح کرده و گفته بالاترین نمره را تو گرفتی.

خودم می دانستم. چرا که بهترین درسم ریاضیات بود.

– فهمیدی چی گفتم یا نه؟

– آره فهمیدم، نگفت چند شدم؟

– یعنی خودت نمی دانی! امسال هم، همه را رو سفید کردی.

و سپس با حسرت آهی کشید و گفت:

– خوش به حالت نگار، من اگر تمام سال هم تلاش کنم باز نصف نمره ی تو را نمی گیرم.

– این حرف را نزن، تو هم با هوشی ولی دل به درس نمی دهی.

از هم صحبتی با فرزانه لذت می بردم. او تنها دختری بود که با روحیه و اخلاق من کنار می آمد. چند سالی می شد که با هم دوست بودیم و حالا با پایان یافتن دوره ی شیرین دبیرستان ما هم، از هم دور می شدیم. من به دنبال رویاهای همیشگی ام به خارج سفر خواهم کرد و او مطمئناً ازدواج خواهد کرد. با هم گرم صحبت بودیم و در همان حال دبیرستان را ترک می کردیم.