بخشی از کتاب:

– آخ! تو رو خدا نه، نه… خاموش نشو، وااای! نه…

محکم کوبید روی فرمان و با حرص گفت:

– لگن بی خاصیت، همیشه سر بزنگاه قالم می ذاره!

پیاده شد و کاپوت را زد بالا. سرش را برد بالا و در تاریکی شب زل زد به دل و روده روغنی و دود گرفته ماشین.

دو ساعت بعد عین موش آب کشیده وارد حیاط شد. بی توجه به باران ریز و تندی که به سر و صورتش می بارید، کنار حوض کوچک ایستاد. شیر آب را باز کرد و با حوصله گِلهای ماسیده به دور و بر پوتین کهنه و رنگ و رو رفته اش را پاک کرد.

 تازه کفشهایش تمیز شده بود که صدای تیز و خشمگین آذر از جلوی درِ هال بلند شد:

– دختر! مگه عقل تو سرت نیست؟ وقت قحطیه که زیر بارون وایسادی کفشاتو برق میندازی!

مهتاب مثل همیشه تبسمی گرم چاشنی حرفهایش کرد و با ملایمت جواب داد:

– سلام. چرا بی خودی جوش می زنی؟ تموم شد، اومدم.

جلوی در، کفشهایش را جفت کرد روی پادری ایستاد و پالتوی خیسش را به جا رختی آویزان کرد. قبل از بالا رفتن از پله ها به داخل آشپزخانه کوچک سرک کشید.

– آذر! اگه چایی داریم یه لیوان بزرگ بریز، دو دقیقه دیگه پایینم…