بخشی از کتاب:

مابين احتياجاتي که انسان را پيوسته در فشار گذاشته از همه سخت تر و از همه وسيع تر احتياج خوردن است.

اين احتياج وابسته به زندگاني مي باشد، چه براي مرمت قوايي که به مصرف مي رسانيم ناگزيريم به وسيله خوراک، قواي ديگري جانشين آن بنماييم تا بدن به تحليل نرود. زندگاني شبيه است به يک آتشکده که بايد مرتب مواد مشتعله به آن برسد تا خاموش نگردد.

گرسنگي فرمانده غداري مي باشد که بي دادگري آن دمي ما را آسوده نمي گذارد. بايد خورد براي زندگاني! امروز بخوريم، فردا بخوريم، هميشه بخوريم. يک ميل کور و درنده، يک احتياج گنگ و ضروري ما را به اين کار وادار مي نمايد. تمام حواس و اراده حيوانات را نيز همين احتياج به خود جلب کرده و اغلب آدميان وحشي به جز خوردن، لذت و خوشبختي ديگري را سراغ ندارند. مردمان متمدن اگرچه ادعاي افکار عاليه مي کنند وليکن مسئله خوردن و نوشيدن پيوسته فکر آنها را به خود مشغول نموده است. همه اعضاي بدن، غلام شکم مي باشند و براي جستجوي خوراک به کار مي روند:

حواس ظاهري کمک به راهنمايي در اين تکاپو مي نمايد و اعمال روحيه براي به چنگ آوردن و تشخيص خوبي و بدي خوراک ها به کار مي رود. اين ميل غريزي در حيوانات خيلي دقيق و موشکاف است. هر کدام از آنها خوراکي را که بر طبق ساختمان و احتياجات بدنشان است به خوبي تميز داده و همان را مي خورند، وليکن از اين قانون جانوري آنکه سرپيچي مي کند آدميزاد مي باشد و گويا اين حس در انسان متمدن وجود ندارد زيرا که ديده مي شود هر گروهي از گله آدميزاد خوراکي را برگزيده که اغلب متضاد ديگري است و از روي يک مدرک معيني پيروي نشده و همين نشان مي دهد که انسان مانند ساير جانوران نمي تواند به خوراک خودش اعتماد داشته باشد.

هيچ چيز در زندگاني آنقدر مهم نيست مگر طرز خوراکي را که انتخاب کرده اند. چون از خوراک است که همه ما پرتو زندگاني خود را مي گيريم و تأثير انکار ناپذيري روي صفات ذهني و قواي جسماني ما دارد. تاريخ تمدن انسان نيز روي خوراک قرار گرفته، سبب عمده اغتشاشات، هجوم ها، جنگ ها، مهاجرت ها، کينه ورزي طبقات و شورش ممالک؛ سر مسئله خوراک است.