بخشی از کتاب:

حضرت محمّد (صلى الله عليه وآله)، فرزند عبداللّه بن عبدالمطّلب بن هاشم بن عبدمناف، در مكّه به دنيا آمد. پيش از ولادت، پدرش عبداللّه درگذشته بود. محمّد (صلى الله عليه وآله) شش سال داشت كه مادرش آمنه را نيز از دست داد. او تا هشت سالگى زير سرپرستى جدّش عبدالمطّلب بود و پس از مرگ جدّش در خانه عمويش ابوطالب سُكنا گزيد.

رفتار و كردار او در خانه ابوطالب، نظر همگان را به سوى خود جلب كرد و ديرى نگذشت كه مهرش در دلها جاى گرفت. او برخلافِ كودكانِ همسالش كه موهايى ژوليده و چشمانى آلوده داشتند، مانند بزرگسالان موهايش را مرتّب ميكرد و سر و صورتِ خود را تميز نگه ميداشت.

او به چيزهاى خوراكى هرگز حريص نبود، كودكان همسالش، چنان كه رسم اطفال است، با دستپاچگى و شتا بزدگى غذا ميخوردند و گاهى لقمه از دست يكديگر مي ربودند، ولى او به غذاى اندك اكتفا و از حرص ورزى در غذا خوددارى مي كرد.

در همه احوال، متا نت بيش از حدِّ سنّ و سالِ خويش از خود نشان مي داد. بعضى روزها همين كه از خواب برمي خا ست، به سر چاه زمزم ميرفت و از آب آن جرعه هاى چند مى نوشيد و چون به وقت چاشت به صرف غذا دعوتش مى نمودند، مى گفت: احساس گرسنگى نمى كنم.

او نه در كودكى و نه در بزرگسالى، هيچ گاه از گرسنگى و تشنگى سخن به زبان نمي آورد. عموى مهربانش ابوطالب او را هميشه در كنار بستر خود مي خوابانيد.

همو گويد: من هرگز كلمه اى دروغ از او نشنيدم و كار نا شايسته و خنده بيجا از او نديدم.

او به بازيچه هاى كودكان رغبت نمي كرد و گوشه گيرى و تنهايى را دوست ميداشت و در همه حال متواضع بود. آن حضرت در سيزده سالگى، ابوطالب را در سفر شام، همراهى كرد. در همين سفر بود كه شخصيّت، عظمت، بزرگوارى و امانتدارى خود را نشان داد. بيست و پنج سال داشت كه با خديجه دختر خويلد ازدواج كرد.