بخشی از کتاب:

در منابع روائى شيعه و در نهج‏البلاغه، توجه فراوانى به فيلم و نمايشنامه و بيان تجسمى شده است.

در حضور امام صادق (عليه السلام) وقتى از خدا مى‏ پرسند، امام صادق (عليه السلام) تخم مرغى را كه بچه‏ اى با او بازى مى‏ كرد، مورد توجه قرار مى دهد، و عظمت علمى و حياتى آن را يك ‏يك مطرح كرده، سپس خدا را به اثبات مى‏ رساند و عقل و انديشه را به قضاوت فرا مى‏ خواند.

روزى ديگر از خدا مى ‏پرسند، امام اَنارى را بر مى‏دارد مى‏ شكافد و شگفتى چينش دانه ‏ها، پرده ‏ها، و پوست انار با بيانى ساده تشريح مى‏ كند و آنگاه به اثبات خدا مى ‏پردازد.

 وقتى از حضرت اميرالمؤمنين (عليه السلام) يك مطلب كلامى و فلسفى مى‏ پرسند، امام به جاى بحث گفتارى به نمايشنامه، به نمايش روى مى‏ آورد.

علماى مسيحى پرسيدند:

– چرا به هر طرف روى بياوريم روبروى خدائيم؟ مگر هر چيزى پُشت و رو ندارد؟

امام على (عليه السلام) به جاى بحث و مناظره گفتارى، در حياط منزل آتش روشن مى ‏كند و آنها را در اطراف آتش قرار داده و از آنها پرسيد:

– كدام يك از شما رو در روى آتش قرار دارد؟

همه گفتند:

– روبروى آتش ايستاده ‏ايم.

آنگاه حضرت اميرالمؤمنين (عليه السلام) نتيجه مى‏ گيرد كه:

هر چيزى كه پُشت و رو ندارد، شعله، نور، هر طرف آن بايستى رو در روى آن قرار دارى، خداوند بزرگ وجود مادّى ندارد: اللَّهُ نُورُ السمَوَاتِ وَ الْأرْضِ‏…

در هرجا كه باشيد رو در روى خدا ايستاده ‏ايد، پس نبايد خداوند جهان را با موجودات مادى تشبيه كنيد.

حضرت اميرالمؤمنين (عليه السلام) اول كسى است كه با ترتيب نمايش، و صحنه‏ هاى نمايشى مشكلات قضائى و دادرسى را حل كرد و كاربرد نمايش در قضا را به اثبات رساند.

امام على (عليه السلام) براى اينكه يك بحث اخلاقى را درست مطرح كند در آغاز از زيبائى‏هاى طاووس سخن مى ‏گويد.