بخشی از کتاب:

الان بهترم… با اینکه خیلی خسته ام با خودم می گم: اصلاً مهم نیست… ولش کن… مگه وقتم رو از سر راه آوردم که دنبال اون نامرد راه بیافتم؟! شاید اون بخواد تموم دنیا رو بگرده… من که نمی تونم با این طفل معصوم دنبالش برم…!

یحیی خسته شده سرش را روی سینه ام گذاشته و مژه های بلندش را تند تند بهم می زند… گویی می خواهد هر چه تصویر از پشت این شیشه چرک و خاک گرفته می بیند توی ذهنش ثبت کند… لپ نرمش را می بوسم… لبخند می زند و دلم گرم می شود و با خود می گویم: کی بود می گفت دلخوشی ها کم نیست؟!

چشمام به خاطر لبخند جمع می شن… زیر لب می گویم: روحش شاد! انگار باز هم لحظه بی حسی رسیده و من حالا روی نقطه اوج این لحظه ایستاده ام.

راننده موشکافانه نگاهش را از آینه به من می دوزد. دندانهایش رقصی ناهماهنگ را آغاز کرده اند… یک مشت دندان چرک و زرد رنگ روی آدامس بزرگش هوار می شود… چقی صدا می دهد… هنوز نگاهش با من است:

– آبجی کجا برم؟!

بدون معطلی می گویم:

– بر می گردیم… همون جا که سوار شدم…

راننده با سفیدی چشمش نشون میده عصبانیه… ولی خب اون راننده است چه فرقی می کنه کجا بره! پولشرو می گیره! با این یادآوری دلگرم می شوم. دیگر به راننده فکر نمی کنم… نگاهم به بیرون سُر می خورد و فکرم، فکرم دورتر از آن رها می شود: یعنی کجا رفتند؟! شاید سینما… یا کافی شاپ! یک جایی که دنج و راحت باشه… کسی هم مزاحمشون نشه!

به سختی آب دهانم را قورت می دهم… گلویم می سوزد هوای گرم را با نفسی عمیق به جان می کشم گلویم بیشتر می سوزد…