بخشی از کتاب:

توی صندلی هواپیما، جا به جا می شم، تا راحت تر بشینم، انگار كمربند ایمنی رو، زیادی سفت بسته ام، در دهه چهل ایران ایر، بهترین خط هوایی ایرانه، اما برای ما، يه هواپیمای یه موتوره در نظر گرفتن، بالاخره دولت باید صرفه جویی بكنه، حتی به قیمت جون مسافرا! دكتر… نخست وزیر شده و اسم دولتش رو گذاشته دولت صرفه جویی! یكی هم نیس به این مرد بگه، چه چیزی از خون و جون آدم مهمتره! حالا كه می خواین صرفه جویی كنن، اول مهمونیها و ضيافتهای پر خرج رو كنار بذارین، اگه روی این مهمونیها خط باطل بكشین، صرفه جویی می شه، نه اینكه مسافرا رو سوار یه هواپیمای یه موتوره بكنین.

اگه این موتور، خدای نكرده، نقصی، ببینه، دچار اشكال بشه، هيهات می شه، روزنامه ها پر می شن از خبرهای فاجعه آميز. پر از عكسهای جسدهای سوخته، تازه ممكنه همه مسافرا جزغاله بشن، خاكستر بشن، اون وقت كی مسئوله؟ هیشكی، خیلی كه برای مسافرای سوخته و خاكستر شده كاری بكنن، اینه كه خاكسترهارو، گوشه ای توده بكنن، بعد به تعداد مسافرا، گودال بكنن و توی هر گودال، ملاقه ای خاكستر بریزن و بگن این قبر بنفشه س، يا قبر پيمان، دلشون كه برای مرده ها نسوخته، يه كاری می كنند نمایشی، تا خانواده كشته شدگان، یه چیزی مثل قبر داشته باشن، قبری كه توش مرده نیس، فقط خاكستره، و تازه معلوم نیس كه این خاكستر مال مرده اون خانواده باشه، بالاخره باید مسئولان مملكتی كاری بكنن تا مصیبت دیده ها، یه جایی داشته باشن، برای اشك ریختن، یقه پاره كردن، خاك به سر ریختن و ضجه زدن و گریه كردن!