بخشی از کتاب:

صداي گریه مادرم، فریاد پدرم و جیغهاي گوش خراش خواهر کوچیکم، اشکهاي بی حد خواهر و برادرهاي ریز و درشتم و پچ پچ همسایه ها و صداي نگاهایی که با تمام سکوتشان انسان را آتش می زدند، مثل آواري روي سرم خراب می شد. چشمانم سیاهی می رفت و تمام دنیا براي من قنداقی بود که در بغل داشتم و بچه هاي قد و نیم قدي که به من چسبیده بودند.

هوا سرد بود اما هوایی سوزنده وجود مرا در برگرفته بود. صداي جیغهاي مادرم بلند و بلندتر می شد و در یک لحظه سکوت بر همه جا سایه انداخت. قنداق را محکمتر در بغل گرفتم. چشم از در برنداشتم که پدرم بیرون بیاید اما این بار بر خلاف گذشته بیرون نیامد و سکوت ادامه داشت. یکی از بچه ها نالید:

– سردمه.

زیر لب زمزمه کردم:

– هیس، ببینم چه خبره.

دقایقی دیگر هم گذشت بچه ها از شدت سرما می لرزیدند. دوباره یکی گفت:

– آبجی سردمه! بریم تو.

در اتاقی باز شد. سر به زیر انداختم. نمی توانستم تحقیر را تحمل کنم. با

صداي گامهایی که نزدیک و نزدیکتر می شد تپش قلبم شدت می یافت. یک جفت پا که در شلواري سرمه اي و چادري سفید با گلهاي قهوه اي پیچیده شده بود در مقابل دیدگانم خودنمایی کرد و صدایی گرم و مهربان زمزمه کرد:

– پاشو دختر، بچه ها رو بیار اتاق من، دارن از سرما می لرزن.

با شرمندگی گفتم:

– ممنون، مزاحم نمی شیم.

– پاشو دختر، فکر بچه ها باش، می خواي همتون بچایین.

– نه صغري خانم، کار یه روز و دو روزمون که نیست، عادت کردیم.

خم شد و قنداق رو از آغوشم برداشت و گفت:

 من بچه ها رو می برم، تو اگه دلت می خواد همین جا بمون.