بخشی از کتاب:

آنها در حالی که حسن با دست راستش، دست چپ حسین را گرفته بود، با هم سخن می گفتند و راه می رفتند تا به باغ بنی النجار رسیدند. در آنجا راه را گم کردند و ندانستند که به کدام سو روند. حسن به حسین گفت: ما گم شده ایم و نمی دانیم که به کدام سو باید برویم، آیا تو نمی خواهی که همین جا بخوابیم تا صبح شود؟ حسین به او گفت: برادر جان تصمیم با تو است، هر چه می خواهی بکن. و سپس یکدیگر را در آغوش گرفتند و دست در گردن هم، خوابیدند. پیامبر (صلی الله علیه و آله)، از خواب بیدار شد و در جستجوي حسن و حسین، به خانه فاطمه رفت اما آنها آنجا نبودند. پیامبر چون آنها را نیافت، [در پیشگاه خدا] بر دو پاي خود ایستاد و گفت: خدایا! سیدا و سرورا! این دو فرزندانم را که با گرسنگی از خانه بیرون شده اند به تو می سپارم. پس از این دعا، نوري پیامبر (صلی الله علیه و آله) را در برگرفت که با آن، راه می پیمود تا به باغ بنی النجار رسید و دید که آن دو، دست در گردن هم، در آنجا خوابیده اند و آسمان، طبقی از ابرهاي متراکم بر سرشان گرفته است. باران، چنان تند می بارید که کسی، هرگز نظیرش را ندیده بود اما خداوند متعال آن دو را از بارش باران در امان داشته بود و حتی یک قطره باران بر آنها نباریده بود. مار بزرگی که پوستش داراي موهاي پر پشت، چون خوشه هاي خرمن بود، آن دو را در کنف حمایت خویش گرفته بود. آن مار بال داشت که با یکی حسن و با دیگري حسین را در بر گرفته بود. هنگامی که چشم پیامبر (صلی الله علیه و آله) به آنها افتاد، سرفه اي کرد و مار خود را کنار کشید، در حالی که چنین می گفت: بار پروردگارا! تو و فرشتگانت را به گواهی می گیرم که من این دو فرزندان پیامبرت را نگه داشتم تا صحیح و سالم به او باز دادم. پیامبر (صلی الله علیه و آله) از وي پرسید: اي مار! تو کسیتی؟ پاسخ داد: من، پیک پریانم به سوي تو. پرسید: کدام پریان؟ گفت: پریان « نصیبین » که گروهی از  « بنی ملیح »اند. ما آیه اي از کتاب خداي عزوجل را فراموش کرده ایم به همین جهت، مرا به سوي تو فرستادند تا آنچه را که از کتاب خدا فراموش کرده ایم به ما بیاموزي، اما هنگامی که به این محل رسیدم، از ندا دهنده اي شنیدم که ندا در داد: اي مار! این دو، فرزندان رسول خدایند، آنها را از آفتها و بلاها، و حوادث شب و روز، نگهدار! من نیز از آنها نگهداري کردم تا صحیح و سالم به تو سپردم. سپس مار آیه را فراگرفت و بازگشت.