بخشی از کناب:

 نويسنده كتاب « محمد پيغمبری كه از نو بايد شناخت » در كتاب خود می‏گويد: من واقعاً به همه مسلمانان جهان تبريك می‏گويم كه پيغمبر آنها با اينكه در سرزمين اميت مبعوث شد سخن خود را با علم و سواد و معلومات و دفتر و كتاب و قلم شروع كرد.

عرض كردم اين روز، روز رستاخيز انسانيت است. زيرا در اين روز تنها او برانگيخته و مبعوث نشد، او برانگيخته و مبعوث شد و از مبعوث شدن‏ او جهانی برانگيخته و مبعوث شد، دنيائی بپا خاست، انقلابی عظيم و همه‏ جانبه بپا شد. انقلابی كه در آن واحد در دو جبهه بود: در دو جبهه‏ متخالف و متضاد، هم برونی و هم درونی، هم اخلاقی و هم اجتماعی، هم‏ معنوی و هم دنيائی. می‏دانيم كه انقلابات مقدس اجتماعی منتهای هنرشان‏ اينست كه در طبقه محروم و مظلوم روح حياتی بدمند و آنها را به قيام در برابر طبقه استثمارگر وادار كنند. ماهيت انقلاب اسلامی تنها اين نبود كه‏ طبقه‏ای را به جان طبقه ديگر بياندازد.

البته اين كار را كرد، اين روح را دميد و مردم را به قيام در برابر ظلم وادار كرد، اما كارش تنها اين نبود. كاری بالاتر و انقلابی عظيم‏تر نيز به پا كرد كه جز از او و كسانی از طراز او يعنی پيغمبران، ساخته‏ نيست. انقلاب درونی ايجاد كرد، يعنی بشر را حتی عليه تبهكاريهای خودش‏ به قيام واداشت. اين خصوصيت منحصراً از مذهب است كه قادر است آدمی‏ را عليه تبه‏كاری و جنايتكاری شخص خودش به قيام وادارد، كه از خود حساب بكشد، خود را ملامت كند، و خود را به پای محكمه عدل و انصاف‏ بكشد.

برويم دنبال مطلب اصلی خودمان، عنوان اين سخنرانی چنانكه می‏دانيد اينست: « خورشيد دين هرگز غروب كردنی نيست » بايد بگويم همين مجلس‏ امشب ما در اين محل و در اين كانون گواه صادقی است بر اينكه خورشيد دين‏ غروب نمی‏كند و روز بروز در آسمان انسانيت ظاهرتر می‏شود.

شما می‏بينيد كه اسلام پس از چهارده قرن در مثل اين كانون كه كانون‏ دانش است، يك مركز فرهنگی است، تجلی می‏كند، و كانون‏هائی نظير اين‏ كانون را كه مسلماً نه اولين آنها خواهد بود و نه آخرينشان، فتح می‏كند. اين چه چيزی است؟ اين چه نيروئی است؟ اين چه قدرتی است؟ آيا اين‏ قدرت غروب كردنی است؟ تمام شدنی است يا نه؟