بخشی از کتاب:

دستهايم را روي ميز كوبيدم همه ساكت شدند و به طرف من برگشتند. درحاليكه لبخندي روي لبم نشسته بود گفتم:

– آتش بس! من حساب مي كنم.

سهيل دستهايش را به هم كوبيد و با شعف گفت:

– دمت گرم خيلي آقايي.

به پيروي از او عرفان و ياشار هم شروع كردند به دست زدن. لبم را به دندان گزيدم و درحاليكه با چشم به اطراف اشاره مي كردم گفتم:

– نديد بديدا ابرومون رفت!

سهيل همان طور كه دستهايش را به شدت به هم مي كوبيد گفت:

– بدبخت واسه ات كلاس گذاشتيم.

و به عقب برگشت و به دو دختري كه در ميز كناري نشسته بودند گفت:

– خيلي با معرفت.

آستينش را كشيدم. عرفان و ياشار به خنده افتادند. رو به دختر جواني كه با تعجب نگاهمان مي كرد و آماده انفجار بود كردم و گفتم:

– شرمنده ام خانم.

چشم چرخاند و گفت:

– خواهش مي كنم.

ياشار صدايش را پايين آورد و آرام گفت:

– كي مي ره اين همه راه رو؟

سهيل بي توجه به اطراف جواب داد:

– يكي مثل من خر پيدا مي شه.