بخشی از کتاب:

– مانی جان آگهی تسلیت به رئیس رو خوندی؟

– نه کجاست؟

– روزنامه رو گذاشتم روی میزت. بخوون ببین خوبه.

– باشه حتماً.

مانی به طرف میزش رفت و روزنامه را برداشت، همان طور ایستاده صفحه آگهی های ترحیم را باز کرد و متن مربوط به تسلیت فوت پدر رئیس شرکت را خواند و روزنامه را تا کرد. در آخرین لحظه کلمه ای از متن زیر آگهی توجه اش را به خود جلب کرد. روزنامه را بالاتر گرفت و آهسته زمزمه کرد:

« گرچه بیست سال از پرواز بی بازگشتت می گذرد ولی غم فراغت همچنان باقی است. بیست سال پیش در سحرگاه یک روز پاییزی از پشت یک تنهایی غمناک و بارانی در شهر غریبه ها منصور عزیز برای همیشه به سفر رفت. اگرچه زندگی کوتاهش بال و پَری داشت با وسعت اندیشۀ ژرف، پرشی داشت به اندازه عشق و صفایی داشت به پهنای دریا ولی هنگام رفتن تمام بالهای خسته اش غرق در اندوه بود، گلهای عشق و امید و آرزوهایش همه نشکفته، پَرپَر بود و دستان پُر مهرش هنوز محبت را جستجو می کرد. او می رفت و جای انگشتان، گرمی نفسها و سوزانی نگاهش در قلب من جاودانه می ماند. روانش شاد، خوابش آرامترین خوابهای جهان، نام نیکش طلوع بی غروب و یاد یادهایش و عشق زیبایش جاودانه. در حسرت آخرین نگاهت – افسون همیشه داغدار تو »

بغض بی ارداه راه گلویش را بست و احساس اندوه سینه اش را پُر کرد. بی اختیار دستش را داخل کشوی میزش کرد، قیچی را بیرون کشید و آگهی ترحیم را از روزنامه جدا کرد و زیر شیشه میزش قرار داد. در همان حال مهندس اقبال از کنار میزش رد شد و با دیدن قیچی در دست او گفت:

– درش آوردی مانی جان؟ دستت درد نکنه. منم همین تصمیم رو داشتم.

مانی خنده اش گرفت و به ناچار بار دیگر قیچی را برداشت و آگهی مربوط به شرکت را هم از روزنامه جدا کرد و آن را به مهندس اقبال داد. بعد جلوی پنجره اتاقش ایستاد و به آسمان ابری و باران آرام و دلگیری که می بارید نگاه کرد و به آگهی روزنامه فکر کرد. چقدر دلش می خواست بداند زنی که پس از بیست سال برای عشق از دست رفته اش اینگونه صادقانه می نویسد، چگونه زنی است؟!