بخشی از کتاب:

کویر، به لب دندان گزیده می مانست، عطشناک و تفتیده. در دیدرس، هیچ چیز نبود ‏جز جای پای تشنگی؛ شکافهای منقطع و خارهایی که جا به جا از دل کویر سر درآورده بودند و صورت به صورتش می ساییدند. سکوت کویر را گهگاه، بادی ملایم برمی آشفت و هرم گرما را همراه با شن ریزه ها بر سر و صورت مرد، می پاشید. مرد، تنها پیراهنش را از تن درآورد، شنهایش را تکاند و خواست که دوباره آن را بپوشد، دستی به سر و گردن و سینه کشید، همه جا را پر از خاک و شن ریزه ‏یافت و…

دستها همچنان کبود. صبح که ترسان و مراقب از روستا بیرون، ‏می زد، پسربچه ای نگاه کنجکاوش را بر دستها و صورت او پهن کرده و پرسیده بود:

– آقا! چرا دست و صورتتان کبود شده؟!

‏و او تلاشی کرده بود که صورت را با دستهایش بپوشاند و از چنگال نگاه پسرک بگریزد:

– ‏نمی دانم، نمی دانم.

‏و پسرک چند قدم به دنبال او دویده بود:

– ولی کبودی آن درست مثل کبودی صورت ماه جبین شده است.

و این کلام، مرد را آتش زده بود، روی برگردانده بود و پرسیده بود:

– ‏ماه جبین را تو از کجا می شناسی؟

– چه کسی او را نمی شناسد؟!

– ‏کِی دیده ای او را؟

– همین امروز، همه دیده اند.

‏پسرک بلافاصله رفته بود و او زانوهایش سست شده بود، شکسته بود و او را بر زمین نشانده بود.

– ‏به کجا می گریزی رسوای عالم؟!