بخشی از کتاب:

پرواز با هواپيما هميشه براي ايراني ها با يك نوع پيچيدگي و اسرار همراه است. تا وقتي سوار هواپيما نشده ايم هرگز به آن فكر نمي كنيم اما همين كه در روي صندلي نشستيم و كمر بند را محكم كرديم و مهماندار هواپيما سفر به خير معمولي خود را كه از تكرار مثل صفحات قديمي گرامافون خط خط افتاده است برايمان خواند به ناگهان انديشه هاي هزاران ساله نسل هاي پي در پي در باره مرگ و سفر به جهان ديگر در اعماق خاكستري مغزمان جان مي گيرد، و هزار و يك سوال تكراري كه مثل سفر به خير مهماندار هواپيما تكراري و خط خطي است در برابرمان قد مي افرازد كه… اگر هواپيما سقوط كند چه مي شود؟ مرگ، بله مرگ… من چگونه با مرگ روبرو مي شوم؟ پس سهم من از اين دنيا چه بوده؟ مرا براي چه آفريدند؟ هدف نهايي از آفرينش من بر روي زمين چه بوده است؟

اما هر قدر هواپيما از زمين فاصله مي گيرد، ما ايراني ها، خود را بيشتر به خدا نزديك احساس مي كنيم، ديگر از ترس يا به دليل پنهاني ديگر به روي زمين نگاه نمي كنيم، از آن لحظه، چشمان ما در ميان توده هاي سرگردان ابر و بر فراز همه ابرها و كوه ها، به سوي آسمان است، انديشه هاي پخته در كارگاه تفكر نسل ها، در باره زندگي، مرگ و پس از مرگ ما را چنان به خود مشغول مي دارد كه متوجه دلبریهاي كاملاً زميني مهمانداران هواپيما نمي شويم.

به جرأت مي توانم بگويم كه انديشه مرگ بيش از هر عامل ديگر ما ملت تاريخي را مي آزارد زيرا بيش از هر ملتي در دنيا، زير پنجه هاي قهار مرگ، مرگ هاي دسته جمعي كه به وسيله غارتگران و مهاجمان به ما تحميل شده و يا بلاياي طبيعي، دست و پا زده ايم، به همين خاطر وقتي زير پايمان از زمين خالي مي شود همه ترس ها، اوهام و پيچيدگي مرگ، ما را چنان در خود مي فشارد كه تا بيست و چهار ساعت پس از پرواز هم ما را رها نمي كند.

به همين دليل من قرار ملاقاتم را در هامبورگ، بندر مشهور آلمان با شهرزاد، به بيست و چهار ساعت بعد از ورود موكول كرده بودم. بايد اعتراف كنم كه عطش اطلاع از ماجراهاي زندگي شهرزاد كمتر از هيجان پرواز مرا آزار نمي داد.