بخشی از کتاب:

ظهر كه از مدرسه برگشتم بابام داشت سرحوض وضو مي گرفت، سلامم توي دهانم بود كه باز خورده فرمايشات شروع شد:

– بيا دستت را آب بكش، بدو سر پشت بون حوله منو بيار.

عادتش اين بود. چشمش كه به يك كداممان مي افتاد شروع مي كرد، به من يا مادرم يا خواهر كوچكم. دستم را زدم توي حوض كه ماهي ها در رفتند و پدرم گفت:

– كره خر! يواش تر.

و دويدم به طرف پلكان بام. ماهي ها را خيلي دوست داشت. ماهي هاي سفيد و قرمز حوض را. وضو كه مي گرفت اصلاً ماهي ها از جاشان هم تكان نمي خوردند. اما نمي دانم چرا تا من مي رفتم طرف حوض در مي رفتند. سرشان را مي كردند پايين و دمهاشان را به سرعت مي جنباندند و مي رفتند ته حوض. اين بود حه از ماهيها لجم مي گرفت. توي پلكان دو سه تا فحش بهشان دادم و حالا روي پشت بام بودم. همه جا آفتاب بود اما سوزي مي آمد كه نگو و همسايه مان داشت كفترهايش را دان مي داد. حوله را از روي بند برداشتم و ايستادم به تماشاي كفترها. اينها ديگر ترسي از من نداشتند.

سلامي به همسايه مان كردم كه تازگي دخترش را شوهر داده بود و خودش تك و تنها توي خانه زندگي مي كرد .يكي از كفترها دور قوزك پاهايش هم پرداشت. چرخي و يك ميزان. و آنقدر قشنگ راه مي رفت و بقو بقو مي كرد كه نگو. گفتم:

– اصغر آقا دور پاي اين كفتره چرا اينجوريه؟

گفت:

– بَه! صد تا يكي ندارندش. مي دوني؟ ديروز ناخونك زدم.

گفتم:

– ناخونك؟

– آره يكيشون بي معرفتي كرده بود منم دو تا از قرقي هاش را قر زدم.

بابام حرف زدن با اين همسايه كفتر باز را قدغن كرده بود. اما مگر مي شد همه امر و نهي هاي بابا را گوش كرد؟ دو سه دفعه سنگ از دست اصغرآقا تو حياط ما افتاده بود و صداي بابام را درآورده بود.