بخشی از کتاب:

هوا سرد بود و من در انتظار اتوبوس، روی برف های خيابان قدم می زدم و زير پالتويم می لرزيدم. دو روز بود برف می باريد و چشم من هرگز اين قدر از روشنی زننده برف آزار نديده بود که آن روز ديده بود. نگاه چشمم هنوز هم به ياد زنندگی برف روشن روز بود و گاه گاه خيره می شد. اتاقی که در آن درسم را داده بودم بخاری داشت و گرم بود. ولی چه سود؟ گرما که به همراه من نمی آمد. باز خيابان بود و برف های يخ کرده کف آن، و باز سرما بود و انتظار اتوبوس. درسم را زودتر تمام کرده بودم. خسته نبودم، ولی سردم بود. استخوان های شانه هايم را زير پالتويم حس می کردم که می لرزيد و من يخه پالتو را بالا کشيده بودم و در انتظار اتوبوس، کنار جوی خيابان قدم می زدم.

برف هنوز می باريد. کم کم داشت تگرگ می شد. دانه هايش ريز بود و سنگين بود و من سرمای چندش آور دانه های برف را که از بالای يخه ام فرو می رفت و روی گردنم می نشست، حس می کردم . دو تا اتوبوس آمدند و گذشتند و نگاه چشم من در ميان سياهی شب، دنبال دانه های برف به زمين افتاد و سرگردان بود، دنباله دانه های برف که سنگين بودند و سرمای چندش آوری به همراه خود می آوردند. چرخ ماشين ها، قيرريز خيابان را روفته بود، ولی برف باز هم نشسته  بود. و من نرمی برف را زير پاهايم حس می کردم که روی هم کوبيده می شد و صدای درهم فشرده شدن آن را در سکوت غير عادی سرشب می شنيدم که نرم بود و شنيدنی بود.

زير نور چراغ خيابان، که گرفته بود و کدر بود، دانه های برف در ميان تاريکی نور خورده فضا، رشته های سفيدی از خود به جا می گذاشتند. رشته های خيالی و سفيدی که به هيچ جايی از آسمان بند نبود و فقط در تاريکی شب جان می گرفت. خيابان خلوت بود. يک نفر ديگر هم در انتظار اتوبوس ايستاده بود. چشم من دنبال دانه های برف به زمين می افتاد و سرگردان بود.

 يک بار که زير نور مات چراغ ايستادم، نگاه چشمم روی برف تازه نشسته  خيابان، به جای پايی افتاد! جای پايی بود بزرگ و پهن که تازه گذاشته شده بود و هنوز دانه های برف درست رويش را نپوشانده بود. بی اختيار به فکر افتادم: «يعنی می شه؟ يعنی می شه جا پای من باشه؟… کاش جا پای من بود!…» يک مرتبه ديدم چه قدر دلم می خواهد جای پای من باشد. ديدم که چه قدر آرزو دارم جا پای من روی زمين باقی مانده باشد. نزديک بود حتم کنم که جا پای من است. ولی کس ديگری هم بود که به انتظار اتوبوس قدم می زد.