بخشی از کتاب:

دوره اوّلى در حوالى هفت هزار سال قبل از میلاد شروع شده، دوّمى تقریباً در شش و سوّمى در سه هزار سال قبل از میلاد. بعض علماء یک قسمت هم بر این قسمتها افزوده و دوره چهارم را دوره زغال سنگ نامیده زمان ما را جزو آن می دانند. کشف مس و طلا زودتر صورت گرفت زیرا این دو فلز غالباً در طبیعت به طور خالص یافت می شود. انسان هم در ابتداء به وجود همین دو فلز پى برد و استخراج فلز از سنگ بعدها میسر گردید.

در ابتداى عهد فلز تراشیدن و صیقل کردن سنگ دوام داشت و فلز را براى ساختن آلات و ابزار با سنگ توأما بکار می بردند زیرا دوام مس کمتر از سنگ بود. بعد که مس را با قلع امتزاج داده مفرغ به دست آوردند این اختراع باعث پیشرفت زیاد در صنعت گردید ولى جاى سنگ تراشیده و صیقلى را نگرفت و فقط از اهمیت سنگ وقتى کاست که آهن به دست آمد.

این است تقسیمات اعصار و عهود و ازمنه پیش از تاریخ و چون تاریخ بشر تا شش هزار سال قبل از میلاد صعود می کند، زیرا بعض مورّخین تاریخ مصر را تقریباً تا این زمان بالا می برند، پس اگر این مدّت را براى بشر کنونى (نه براى هر ملتى جداگانه) در نظر گیریم، عهد مفرغ و آهن جزو ازمنه تاریخى است.

این نکته را هم باید در نظر داشت که تمام ملل روى زمین مرتباً از این مراحل نگذشته اند و براى بعضى انحرافهائى روى داده که راجع به چگونگى و شرح احوال عهد یا دوره ایست و نیز معلوم است که تغییر احوال و داخل شدن در مرحله اى از مراحل صنایع براى تمام ملل در یک زمان روى نداده و اکنون هم در اقیانوسیه یا افریقا مردمانى هستند که اگر روابط بین المللى کنونى نبود، یقیناً در احوال عهد حجر زندگانى می کردند. چیزی که در همه جا یکى است نتیجه ترقى می باشد، یعنى نتیجه ترقى و تکامل همه جا همان بود بى اینکه طول مدّت تحوّلات و گذشتن از مرحله اى به مرحله دیگر همان باشد.