بخشی از کتاب:

عايشه در نيمه دوم از خلافت عثمان بنا به جهاتي كه در جاي خود بيايد از خليفه رنجيده خاطر شد، و بين او و عثمان وقايعي گذشت كه بر اثر اقدامات تند ام المؤمنين، و عكس العمل هاي شديد عثمان، اين تيرگي و كدورت خاطر رفته رفته به كينه و دشمني سخت مبدل گرديد تا جائي كه عايشه را با آنهمه سابقه تأييد از خلفا و مقام خلافت، در صف مخالفان سرسخت عثمان قرار داد و چنان شد كه رهبري آنان را نيز به عهده گرفت و عليه خليفه عثمان آنقدر كوشيد و آتش فتنه و انقلاب مردم را آنقدر دامن زد تا اينكه عثمان کشته شد.

عايشه كه با كشته شدن عثمان، و بيعت مردم با امام علي بن ابي طالب برخلاف نقشه هاي خويش را نقش برآب مي ديد، پرچم مخالفت با امام را نيز برافراشت، و رقبا و مخالفين امام را به جنگ جمل در بصره و عليه او برانگيخت و فرماندهي آنها را نيز خود به عهده گرفت.

عايشه در جنگ جمل شكست خورد و سپاهيانش به سختي پراكنده شدند. اما امام علي (عليه السلام) او را با احترام به مدينه بازگردانيد. از اين تاريخ تا كشته شدن امام، ام المؤمنين در مدينه سكونت گزيد و پاي از آن بيرون ننهاد.

معاويه فرزند ابوسفيان چون حكومت را به چنگ آورد، با ساختن و انتشار احاديث دروغين به دست هواداران و جيره خواران خويش، به نشر فضائل و مناقب خانواده خود به خصوص، و حزب و هواداران عايشه و مخالفان امام علي (عليه السلام) به طور عموم پرداخت، و در زمينۀ نشر اين فضايل و ستايش، عايشه خود نقش مهمي بر عهده داشته است كه در جاي خود از نظر خوانندگان خواهد گذشت.

عايشه در شب سه شنبه دهم ماه شوال سال ۵٧ يا ۵٩ هجري در مدينه ديده از جهان فروبست و ابوهريره جانشين مروان حكم كه فرماندار مدينه بود بر جنازه اش نماز خواند. و بنا به وصيتش او را در بقيع و كنار ساير بانوان رسول خدا به خاك سپردند.

عايشه را مزاجي عصبي و سخت تند و سركش بود. حدّت طبع، سرعت درك موقعيت و تصميم گيري، تيز هوشي به اضافه رشك و حسادت شديد، جزء شخصيت بارز ام المؤمنين به حساب مي آيد.

عايشه بر شوهرش سخت حسود بود، و اين حسادت به حدي بود كه حاضر نبود جز خودش ديگري هم در دل شوهرش جائي داشته باشد، و ذره اي از محبت او به ديگري هر كس كه مي خواهد باشد اختصاص داشته باشد.

عايشه شيفته و ديوانه خويشان و بستگانش بود و نسبت به آنان تعصبي شديد داشت طوري كه اگر منافعشان به خطر مي افتاد خود را سخت مي باخت و موقعيت خويش را فراموش مي كرد و از جانبداري در راه منافع آنها به هيچ روي خودداري نمي نمود.