بخشی از کتاب:

حقيقت اينست كه در استدلال فوق درباره عدم امكان توافق ميان اسلام و مقتضيات زمان نوعی « مغالطه » به كار رفته است هم در ناحيه اسلام و هم‏ در ناحيه مقتضيات زمان.

اما از ناحيه اسلام از آن نظر كه جاودانگی قوانين اسلام و نسخ ناپذيری آن‏ كه امری قطعی و از ضروريات اسلام است با قابليت انعطاف كه امری است‏ مربوط به سيستم قانونگزاری اسلام و خود اسلام خود بخود با مكانيسم مخصوص‏ كه از مختصات سيستم قانونگزاری اسلام است به وجود می ‏آورد يكی فرض شده‏ است و حال اينكه اين دو تا كاملاً از يكديگر جدا هستند. قدرت شگرف‏ جوابگوئی فقه اسلامی به مسائل جديد هر دوره ‏ای نكته‏ ای است كه اعجاب‏ جهانيان را برانگيخته است. تنها در زمان ما مسائل جديد رخ ننموده است، از آغاز طلوع اسلام تا قرن هفتم و هشتم كه تمدن اسلامی در حال توسعه بود و هر روز مسائل جديد خلق می‏ كرد، فقه اسلامی بدون استمداد از هيچ منبع‏ ديگر وظيفه خطير خويش را انجام داده است. در قرون اخير بی توجهی‏ مسؤولين امور اسلامی از يك طرف و دهشت زدگی در مقابل غرب از طرف ديگر موجب شد كه اين توهم پيش آيد كه قوانين اسلامی برای عصرجديد نارسا است.

اما از ناحيه مقتضيات زمان. مغالطه‏ ای كه از اين ناحيه به كار رفته از آن جهت است كه چنين فرض شده كه خاصيت زمان اينست كه‏ همه چيز حتی حقايق جهان را نيز فرسوده و كهنه نمايد. و حال آنكه آنچه در زمان كهنه و نو می ‏شود ماده و تركيبات مادی است، يك ساختمان، يك‏ گياه، يك حيوان، يك انسان محكوم به كهنگی و زوال است، اما حقايق‏ جهان ثابت و لايتغير است. آيا جدول فيثاغورث به حكم اينكه بيش از دوهزار سال از عمرش می‏ گذرد كهنه شده است؟ آيا گفته سعدی: « بنی آدم‏ اعضای يك پيكرند » چون هفتصد سال از عمرش می ‏گذرد منسوخ و غير قابل عمل‏ است؟ آيا به دليل اينكه عدالت و مروت و وفا و نيكی چندين هزار سال‏ است كه دهان به دهان می‏ گردد مندرس شده است؟ بلكه گفتن اينكه جدول‏ فيثاغورث عمر چندهزار ساله دارد و گفته سعدی عمر هفتصدساله، غلط است، محتوای جدول فيثاغورث و شعر سعدی حقايقی ازلی و ابدی می ‏باشند و آنان‏ بازگو كننده آن حقايقند و بس.