بخشی از کتاب:

بيل دوباره تاخير كرد دايه نگران نباش به خاطر خدا او را سرزنش نكن، ميداني كه براي چارلز چه قدر دشوار است كه كارگري براي دوشيدن و رسيدگي به گاو پيدا كند!

دايه جواب داد:

– اين روزها سخت مي توان كارگر پيدا كرد. حالا برو چايت را بخور شايد امروز عصر كسي آمد؟

آريا به جعبه اي كه چند شيلينگ توي آن بود و روي ميز قرار داشت اشاره كرد و گفت:

– همين طور كه مي بيني مشتري زيادي نداشته ايم. امروز چهار رهگذر و يك زن و شوهر موتور سوارآمده بودند آن زن طوري صحبت مي كرد كه انگار اين خانه به اندازه دو شيلينگ و نيمي كه پرداخته بودند ارزش ندارد و ما مي بايست شرمسار باشيم كه چنين پولي از آنها مي گيرم.

دايه غريد:

– چه بي شرم. اگر اينجا بودم خودم جواب شان را مي دادم.

آريا خنديد. قبلاً هم اين حرف را از دايه شنيده بود او در اين گونه مواقع برخورد خشني با مشتري داشت اما عملاً نظر خاصي نداشت.

آريا گفت:

– ما نبايد همين چند مشتري را هم كه داريم از خود برانيم با اينكه آن زن حرفهاي نا مربوط مي زد شوهرش چند كارت پستال خريد پولش را توي كشوي ميز گذاشتم. چارلز معتقد است كه بايد اين پولها را از پول ورودي جدا بگذاريم.

دايه با دلخوري گفت:

– فراموش نكرده ام. او هميشه پولهاي دريافتي را روي هم مي گذاشت و دوست نداشت كسي به او بگويد كه حسابدار چندان دقيقي نيست.

آريا در حالي كه دستهايش را بالاي سرش مي برد گفت:

– بي فايده است در تمام مدت بعدازظهر فقط شش مشتري داشته ايم. فقط پانزده شيلينگ بيهوده نيست دايه؟ همين امشب با چارلز صحبت خواهم كرد. ديشب به قدري خسته بود كه دلم نيامد با حرفهايم نگرانش كنم.