بخشی از کتاب:
« اولین روز دانشگاهه! دانشگاه تهران! یه آرزو! »
جلوی در اصلی دانشگاه وایستادم! ترسیدم! جرات نمی کنم برم تو! جلوی در دانشگاه واستادم و به سر در قشنگش نگاه می کنم! همیشیه آرزوی یه همچین روزی رو داشتم! حالا اون روز شده اما من می ترسم! یه لحظه چشمامو بستم و به خودم گفتم:
– تو دریا هستی! پر اراده و شجاع! با پشتکار زیاد! آروم اما سخت کوش! وقتی هم که عصبانی دیگه چیزی جلودارش نیست! پس برو تو!
و رفتم تو!
تا از در دانشگاه وارد شدم، چند تا سال آخری جلوی در وایستاده بودن. نمی دونستم باید کجا برم. رفتم جلوتر و از یکی از اون پسرا پرسیدم:
– ببخشید آقا، من سال اولی م، می شه بفرمایین من کجا باید برم؟
تا اینو گفتم، اونم معطل نکرد و گفت:
– قربون من!
یه دفعه همشون زدن زیر خنده! مونده بودم چی جوابشو بدم!
بغض گلومو گرفته بود. چیزی نمونده بود بزنم زیر گریه، اما جلو خودم رو گرفتم و محکم واستادم و بهشون نگاه کردم که یکیشون با خنده گفت که این فقط یه شوخی بوده و همگی با من راه افتادن و با خنده و شوخی، منو رسوندن جلو دانشکده ام.
شروعش برام خیلی جالب بود. یه شروع خاطره انگیز! دانشگاه تهران! سال 48! یه آرزو!
اولین کسی که یادمه باهاش آشنا شدم ژاله بود. یه دختر درس خون و زرنگ مثل خودم. داشتم این ور و اونور نگاه می کردم که از پشت بهم گفت:
– می دونم چه احساسی داری!
برگشتم ظرفش.
– سلام، اسم من ژاله س.
– سلام، اسم منم دریاس.
– چه اسم قشنگی، مثل خودت میمونه!
– اسم تو هم مثل خودت قشنگه.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.