بخشی از کتاب:

در سال 335، امپراطور قسطنطين (كونستانتينوس) چون مرگ خويش را نزديك يافت،‌ پسران و برادرزادگانش را نزد خود فرا خواند و، از سر اميدي خوشباورانه، حكومت امپراطوري وسيعي را كه به دست آورده بود ميان آنان تقسيم كرد. غرب را، كه شامل بريتانيا و گل و اسپانيا بود، به پسر مهترش قسطنطين دوم داد؛ شرق را، كه آسياي صغير و سوريه و مصر را در بر مي‌گرفت، به دومين پسرش كنستانتيوس واگذار كرد؛ شمال افريقا و ايتاليا و ايلوريكوم و تراكيا را، كه شامل دو پايتخت جديد و قديم يعني قسطنطنيه (كنستانتينوپل) و رم هم مي‌شد، به پسر كهترش كنستانس بخشيد؛ و ارمنستان و مقدونيه و يونان را به دو برادرزاده‌اش داد. نخستين امپراطور مسيحي عمر خود را صرف بازگرداندن حكومت سلطنتي به امپراطوري روم و يكي كردن ايمان مردم آن كرده بود؛ مرگ وي (337) اين همه را به مخاطره افكند. وي انتخابي دشوار پيش رو داشت: حكومت او حرمت و تقدس زمان را به دست نياورده بود، و لذا تضميني براي جانشيني صلح آميز و آرام يك وارث واحد وجود نداشت؛ پس حكومت منقسم به ظاهر مصيبتي كوچكتر از جنگ داخلي بود.

با اين حال، جنگ داخلي به وقوع پيوست، و آدمكشي صحنه را دوباره خلوت كرد. ارتش زيربار سلطة هيچكس جز پسران قسطنطين نرفت؛ تمام خويشان ذكور امپراطور به استثناي برادرزادگانش، گالوس و يوليانوس، كشته شدند؛ گالوس بيمار بود و نويد مرگي زودرس را مي‌داد؛ يوليانوس پنج ساله بود و شايد كم سني او دل كنستانتيوس را،‌كه طبق روايات و نوشته‌هاي آميانوس مسئول همة اين جنايتها بود، نرم كرد. كنستانتيوس جنگ كهن شرق و غرب را،‌ كه از زمان نبرد ماراتون تا آن هنگام هرگز قطع نشده بود، با ايران تجديد نمود و برادرانش را به حال خود رها كرد تا يكديگر را با برادرستيزي از صحنه محو كنند. چون به عنوان تنها امپراطور باقي ماند (353)، به قسطنطنيه بازگشت، و با استقامت لجوجانه و بيكفايتي شورمندانه بر قلمرو به هم پيوسته فرمان راند؛ وي بدانديشتر از آن بود كه شاد باشد، بيرحمتر از آنكه محبوب باشد، و مغرورتر و پوچتر از آنكه بزرگ باشد.

شهري كه قسطنطين رم جديد ناميده بود – اما حتي در زمان زندگي او نام وي را گرفته بود – در حدود 657ق‌م، توسط يونانيان بر ساحل بوسفور بنا شده بود. اين شهر به مدت هزار سال به نام بيزانس (بوزانتيون) مشهور بود؛ و صفت «بيزانسي» براي اطلاق به تمدن و هنر آن شهر همچنان باقي ماند.