بخشی از کتاب:

در اين سال، در اول ماه رجب، سلطان محمد خوارزمشاه به شهر هرات رسيد و آنجا را محاصره کرد.

اين محاصره، پس از رد و بدل کردن پيک و پيام ميان او و شهاب الدين غوري، ملک غزنه، درباره صلح بود که آخر به جائي نرسيد.

امور هرات به دست الب غازي اداره مي شد که خواهرزاده سلطان شهاب الدين غوري بود. شهاب الدين براي پيکار در هندوستان، از غزنه عازم لاهور شده بود.

محمد خوارزمشاه در محاصره هرات تا پايان ماه شعبان پايداري کرد. در اين مدت، هر روز جنگي مي شد و بدين گونه، گروه بسياري از هر دو دسته کشته شدند. از کساني که به قتل رسيدند يکي رئيس خراسان بود که مرد بلند پايه اي به شمار مي رفت و در مشهد طوس به سر مي برد.

حسين بن خرميل در کرزبان اقامت داشت که تيول وي بود. او براي خوارزمشاه پيام داد که: لشکري پيش من بفرست تا فيلها و خزانه شهاب الدين را به آنها واگذار کنم.

خوارزمشاه نيز هزار سوار از بزرگان لشکر خويش را به کرزبان فرستاد.

همين که سواران مذکور به کرزبان رسيدند، حسين بن خرميل و حسين بن محمد مرغني بر آنان حمله بردند و همه را کشتند، جز اندکي که گريختند.

محمد خوارزمشاه، هنگامي که اين خبر را شنيد، سرآسيمه شد و از فرستادن آن لشکر پشيمان گرديد. آنگاه براي الب غازي پيام فرستاد و از او خواست که از شهر بيرون آيد و به حضور وي برسد و چنانکه نسبت به يک سلطان بايد اظهار اطاعت کرد، مراسم اطاعت و بندگي به جاي آورد تا از او دست بردارد و از آنجا برود.

ولي الب غازي اين پيشنهاد را نپذيرفت و پاسخ مساعدي نداد.