بخشی از کتاب:

مردي كه شبانه سر راه خونسار سوار اتومبيل ما شد خودش را با دقت در پالتو باراني سورمه اي پيچيده و كلاه لبه بلند خود را تا روي پيشاني پائين كشيده بود. مثل اينكه مي خواست از جريان دنياي خارجي و تماس با اشخاص محفوظ و جدا بماند. بسته اي زير بغل داشت كه در اتومبيل دستش را حايل آن گرفته بود. نيمساعتي كه در اتومبيل با هم بوديم. او به هيچوجه در صحبت شوفر و ساير مسافرين شركت نكرد. از اين رو تاثير سخت و دشواري از خود گذاشته بود. هردفعه كه چراغ اتومبيل و يا روشنائي خارج و داخل اتومبيل ما را روشن مي كرد، من دزدكي نگاهي به صورتش مي انداختم: صورت سفيد رنگ پريده، بيني كوچك قلمي داشت و پلكهاي چشمش به حالت خسته پائين آمده بود. شيار گودي دو طرف لب او ديده مي شد كه قوت اراد ه و تصميم او را مي رسانيد، مثل اينكه سر او از سنگ تراشيده شده بود. فقط گاهي تك زبان را روي لبهايش مي ماليد و در فكر فرو مي رفت.

اتومبيل ما در خونسار جلو گاراژ « مدني » نگهداشت. اگر چه قرار بود كه تمام شب را حركت بكنيم، ولي شوفر و همه مسافرين پياده شدند. من نگاهي به در و ديوار گاراژ و قهوه خانه انداختم كه چندان مهمان نواز به نظرم نيامد، بعد

نزديك اتومبيل رفتم و براي اتمام حجت به شوفر گفتم:

– از قرار معلوم بايد امشب را اينجا اطراق بكنيم؟

– بله، راه بده. امشبو مي مونيم، فردا كله سحر حريكت مي كنيم.

يكمرتبه ديدم شخصي كه پالتو باراني به خود پيچيده بود به طرفم آمد و با صداي آرام و خفه اي گفت:

– اينجا جاي مناسب نداره، اگه آشنا يا محلي براي خودتون در نطر نگرفتين، ممكنه بيايين منزل من؟!

– خيلي متشكرم! اما نمي خوام اسباب زحمت بشم.

– من از تعارف بدم مياد. من نه شمارو مي شناسم و نه مي خوام بشناسم و نه مي خوام منتي سرتون بگذارم. چون از وقتي كه اطاقي به سليقه خودم ساخته ام، اطاق سابقم بيمصرف افتاده. فقط گمون مي كنم از قهوه خونه راحت تر باشه.