بخشی از کتاب:

در پايان روزگار ساسانيان كه ايران و بيزانس ‏دو دولت بزرگ آن روز جهان ‏آخرين رمق خود را در جنگهاى خونين بي فايده چندين صد ساله خويش از دست داده ‏بودند و تعدى و نفاق و پريشانى آنها را به ورطه سقوط مى‏ كشانيد در وراى ريگزارهاى ‏خشك عربستان، در سرزمين حجاز كه تقريباً فراموش عالمى بود نيروى تازه‏يى‏ پديد آمد كه بزودى باليد و بركشيد و ديرى برنيامد كه طومار قدرتهاى بزرگ ‏جهان را در هم نوشت. اين نيروى تازه، اسلام بود دين محمد ص ‏كه در مكه ‏پديد آمد و به اندك زمان سرنوشت جهان را دگرگون كرد.

مكه شهرى كوچك بود در سرزمين حجاز عربستان كه در انتهاى دره‏يى ‏دراز بين كوه‏ ها واقع بود: كوه ابو قبيس در جنوب شرقى و كوه قعيقعان در غرب. قسمت كهنه شهر در ته اين دره بود كه وادى و بطن مكه خوانده مى ‏شد و مركز آن ‏بطحا نام داشت. خانه‏هاى اين قسمت به كعبه ‏معبد قديم عرب ‏نزديك بود و در عرصه‏يى كه بين كعبه و اين خانه‏ ها قرار داشت مجلس يا « نادى ‏» قوم بود دارالندوه، كه رؤساى خانواده‏ ها و كسانى كه سنشان از چهل كمتر نبود در آنجا گرد مى‏آمدند و در باب كارهاى عام تبادل نظر مى‏كردند.

خانه‏ هاى واقع در نشيب تپه‏ ها و دامنه كوه‏ ها غالباً محقر بود و تعلق به خانواده‏ هاى كم مايه داشت. گرماى خفه كننده يا رمضاء مكه با قلت آب، باد سموم، و كثرت پشه هواى شهر را مخصوصاً براى كسانى كه كم مايه نيز بودند تحمل ‏ناپذير مى‏كرد. ندرت باران البته غالباً سبب خشكيهاى مستمر متوالى ‏بود و در دنبال آنها قحطى. اما وضع بناى شهر چنان بود كه رگبارهاى معمول مناطق حارّه، هر وقت كه رخ مى‏داد، آن را دستخوش سيل مى‏ كرد. اين ماجرى، با گرماى كشنده ‏تابستان، غالباً منتهى مى ‏شد به بروز وباهاى عام. ازين رو بود كه بسيارى از خانواده ‏ها نوزادان خويش را به دايه ‏هايى از اهل باديه مى‏سپردند تا كودك در هواى باديه پرورده ‏شود و از عفونت و وباى شهر در امان بماند.