بخشی از کتاب:

بسيارى سعى دارند تا به اين و آن امر و نهى كنند، فرمان بدهند، كارهاى خود را به ديگران بسپارند، ديگران را در استخدام خود درآورند، يا از روى جهالت و نادانى يا بر اساس غرور و خود بزرگ بينى يا از روى خود خواهى به تحقير ديگران، به امر و نهى اين و آن مى پردازند و همواره يك موجود تنبل و مصرف كننده و بى تحرّك باقى مى مانند كه امام على (عليه السلام) با اين روحيه نادرست مقابله مى فرمود و تلاش داشت تا كارهاى خود را شخصاً انجام دهد.

در كارِ خانه به همسرش كمك مى كرد، گندم آرد مى كرد، عدس پاك مى كرد، نعلين را با دست خود وصله مى زد، براى خريد پيراهن، خود به بازار مى رفت، براى اداره زندگى كار مى كرد، آبيارى نخلستان ديگران را به عهده مى گرفت تا پولى به دست آورد، و مشكلات زندگى را با دست خود برطرف مى كرد.

2- فروش وسائل زندگى

 حضرت اميرالمؤمنين على (عليه السلام) هرگاه احتياج پيدا مى كرد سعى داشت تا از بيت المال استفاده نكند و با فروش وسائل زندگى، مشكلات اقتصادى خانواده را برطرف مى فرمود.

روزى شمشير خود را به بازار آورد تا بفروشد و از آن لباس تهيّه كند، و فرمود: چه كسى اين شمشير را از من مى خرد؟ به خدا سوگند با اين شمشير چقدر غبار اندوه از چهره رسول خدا (صلى الله عليه وآله) زدودم، و اگر احتياج به لباس نداشتم آن را نمى فروختم.

شخصى نزد امام على (عليه السلام) آمد و گفت: من اين لباس را نسيه به شما مى فروشم.

درحالیكه جهان اسلام و همه سرمايه هاى كشور اسلامى در اختيار آن حضرت بود.

3- استفاده از دسترنج خويش

 امام صادق (عليه السلام) فرمود: جَدِّ ما اميرالمؤمنين (عليه السلام) هميشه با دسترنج خود زندگى مى كرد، در باغات اطراف مدينه كار مى كرد، وقتى گندم يا جو آرد مى شد، آرد آن را اَلَك نكرده در كيسه اى مى گذاشت و به هنگام غذا تناول مى فرمود، و آن را چند گِرِه مى زد كه چيزى به آن اضافه نكنند.

راستى چه كسى زاهدتر و پارساتر از على (عليه السلام) يافت مى شود؟ كه انواع سرمايه هاى بيت المال كشور پهناور اسلامى در اختيار او بود (كه اكنون به 50 كشور تبديل شده است) با اينكه از باغات خودش انواع خرماها را در اختيار داشت، و به مستمندان مى بخشيد امّا خود با مقدارى آرد و آب افطار مى كرد.