بخشی از کتاب:

پریشان و آشفته از خواب پریدى و به سوى پیامبر دویدى.

بغض، راه گلویت را بسته بود، چشمهایت به سرخى نشسته بود، رنگ رویت پریده بود، تمام تنت عرق کرده بود و گلویت خشک شده بود.

دست و پاى کوچکت مى لرزید و لبها و پلکهایت را بغضى کودکانه، به ارتعاشى وامى داشت. خودت را در آغوش پیامبر انداختى و با تمام وجود ضجه زدى.

پیامبر، تو را سخت به سینه فشرده و بهت زده پرسید:

– چه شده دخترم؟

تو فقط گریه مى کردى.

پیامبر دستش را لا به لاى موهاى تو فرو برد، تو را سخت تر به سینه فشرد، با لبهایش موهایت را نوازش کرد و بوسید و گفت:

– حرف بزن زینبم! عزیز دلم! حرف بزن!

تو همچنان گریه مى کردى.

پیامبر موهاى تو را از روى صورتت کنار زد، با دستهایش اشک چشمهایت را سترد، دو دستش را قاب صورتت کرد، بر چشمهاى خیست بوسه زد و گفت:

– یک کلام بگو چه شده دخترکم! روشناى چشمم! گرماى دلم!

هق هق گریه به تو امان سخن گفتن نمى داد. پیامبر یک دستش را به روى سینه ات گذاشت تا تلاطم جانت را درون سینه فرو بنشاند و دست دیگرش را زیر سرت و بعد لبهایش را گرم به روى لبهاى لرزانت فشرد تا مُهر از لبانت بردارد و راه سخن گفتنت را بگشاید:

– حرف بزن میوه دلم! تا جان از تن جدت رخت برنبسته حرف بزن!