بخشی از کتاب:

در قرآن مكتوب از همان آغاز كه قرآن به كتابت درآمده است در اول هر سوره‏ اى باستثناى – سوره برائت – بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ است؛ يعنى سوره با بسم الله آغاز مى ‏شود. ولى دير زمانى است كه بين شيعه و سنى بر سر اينكه آيا اين آيه جزء هر سوره است‏ يا نه، اختلاف عظيمى وجود دارد. اهل تسنن آن را جزء هيچ سوره ‏اى نمى ‏دانند و شروع هر سوره را با بسم ‏الله از قبيل شروع هر كار ديگر با بسم ‏الله مى ‏شمارند كه بسم ‏الله جزء آن كار نيست؛ بلكه در عمل گاهى سوره ‏ها را بدون بسم ‏الله آغاز مى‏ كنند. در نماز حمد و يا هر سوره ‏اى را كه احياناً بخواهند بعد از حمد بخوانند بدون بسم ‏الله مى‏ خوانند.

شيعه به پيروى از ائمه اطهار (عليهم السلام) به شدت با اين مسئله مخالفت دارند، تا آنجا كه ائمه اطهار فرموده ‏اند خداى بكشد كسانى را كه بزرگترين آيه از آيات قرآن را از قرآن حذف كرده ‏اند. اگر بسم الله را از اول سوره‏ ها برداريم ديگر اين آيه را ما در قرآن نداريم جز در سوره نمل كه آن هم در ضمن نقل قولى است كه قرآن از ملكه سبا مى ‏كند، كه هنگامي كه نامه سليمان را قرائت كرد گفت: « انَّهُ مِنْ سُلَیمانَ وَ انَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ ». اين نامه را سليمان است و اين‏گونه آغاز مى‏ گردد: بسم الله… الى آخر در هر حال شيعه آن را مسلم جزء قرآن مى ‏داند، نه اينكه آن را جداى از قرآن محسوب مى ‏كند و مانند آنكه در آغاز هر امرى، بسم الله را مى‏ افزايد، و در قرائت قرآن هم اين آيه را از خارج بر آن اضافه كند.