بخشی از کتاب:

در حال کشیدن دستمال خیس بر روی پله های مرمرین راهرو بودم. هنوز پله آخر را تمیز نکرده بودم که با شنیدن صدای زنگ از جا پریدم. به در کوچه نگاه کردم. در همان هنگام قامت بلند پدر را پشت شیشه در منزل دیدم.

صدای زنگ هنوز در گوشم بود که متعاقب آن صدای انگشتر عقیق پدر که به شیشه می خورد روحم را آزرد و باعث شد دست و پایم را گم کنم و به جای اینکه برای باز کردن در بروم پله های زیرزمین را دو تا یکی طی کردم و خود را پشت پرده ضخیمی که جلوی زیرزمین آویزان شده بود پنهان کنم. لحظه ای از این کار که ناخودآگاه انجام شده بود تعجب کردم. به خود گفتم این چه کاری بود کردم اما افکارم مرا به گذشته برد تا عملم را توجیه کند؛ درست مثل زمانی که با شنیدن چنین صدایی بر خود می لرزیدم و سعی می کردم تا حد امکان از دید پدر خود را پنهان کنم.

نمی دانستم اکنون پدر عصبانی است یا نه، اما طرز در زدن او می رساند که باز هم خسته و گرسنه است و طاقت لحظه ای صبر کردن ندارد تا کسی خود را به آیفون برساند. این اولین بار نبود که پدر چنین عصبانی به منزل می آمد با وجود این نگرانی و دلشوره چنگ به وجودم انداخت. این حالت پدر خیلی تکرار شده بود اما نمی دانم چرا برایم عادی نمی شد.

به یاد روزهایی افتادم که خواهرانم ازدواج نکرده بودند و با آمدن پدر خود را در گوشه و کناری پنهان می کردند تا دور از چشم او خود را به سنگری امن برسانند. در این بین طفلی مادرم به تنهایی می بایست موج خشم پدر را مهار کند. دلم برای مادر می سوخت اما با شناختی که از روح صبور و آرام او داشتم می دانستم آنقدر داد و هوارهای پدر را تحمل می کند تا خسته و آرام شود. شاید همین روح صبور و دل پر طاقت او چنین میدانی به پدر داده بود که فریاد خشم خستگی حاصل از کار را در منزل خالی کند.

صبر کردم تا در باز شود و پدر با قدمهایی سنگین پله ها را طی کند و بالا برود. می خواستم پشت او بالا بروم اما با خودم گفتم بهتر است کمی صبر کنم، به همین خاطر آهسته و بدون کمترین صدا چفت زنگ زده اما محکم زیرزمین را باز کردم و داخل شدم.