بخشی از کتاب:

پرند نگاهش را به آسمان آبی دوخت و گفت:

– پسرا فقط بلدن حرف بزنن.

سایه مژگان بلندش روی گونه افتاده بود و موهایش را روی سرشانه ریخته بود. پوست سفیدش، با آن چشمان سیاه و بینی کوچک و لبهای هوس انگیزی که داشت، دل هر بیننده ای را می ربود و زیر نور خورشید می درخشید. دستهایش را بر روی سینه گره کرده بود و سرش را به حالت مغروری بالا گرفته بود.

مهیار پوزخندی زد و گفت:

– دیگ به دیگه میگه ته دیگه، نه که دخترا خیلی اهل عملند.

سهیلا گفت:

– مسلماً از شما پسرا بیشتر اهل عملند.

پوریا با لودگی گفت:

– البته عمل جراحی.

و پسرها به خنده افتادند. نادره گفت:

– هه هه، خندیدم.

پوریا گفت:

– رو آب بخندید.

و دوباره خندیدند. مهیار از گوشه چشم به پرند نگاهی کرد و گفت:

– دختردایی غرق نشی.

پرند بی آنکه نگاه از آسمان برگیرد، گفت:

– شنا بلدم.

نادره بلند شد و گفت:

– شما پسرا به درد لای جرز می خورید.

و با دلخوری از در بیرون رفت. پوریا گفت:

– طاقت شنیدن جواب رو هم نداره.