بخشی از کتاب:

نشسته نماز خواندن پيامبر (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله)

 روز دوشنبه به هنگام نماز صبح بلال طبق عادت اذان گفت و به درب منزل پيامبر (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) آمد و عرض كرد « الصلاة الصلاة رحمكم اللّه‏ »، پيامبر خدا (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) كه از شدت درد توانائى راه رفتن را نداشتند و گاهى از حال مى‏رفتند، به بلال فرمودند: « كسى را بگوئيد تا با مردم نماز بخواند ».

علّت اينكه پيامبر (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) كسى را براى امامتِ نماز معيّن نكردند به دو جهت بود، جهت اول اينكه سر مبارك حضرت (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) بر بالين حضرت على (عليه السلام) بود و حضرت على (عليه‏ السلام) در آن حالت نمى ‏توانست در مسجد براى امامت حاضر شوند و جهت دوم اينكه گروه مهاجرين و انصار همگى مى‏ بايست در سپاه اُسامه مى ‏بودند، لذا حضرت كسى را معيّن نكردند و فقط فرمودند: « كسى را بگوئيد تا با مردم نماز بخواند ».

اين سخن پيامبر (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) از منزل عايشه بدين صورت خارج شد كه پيامبر (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) فرمودند: « ابوبكر را امر كنيد تا با مردم نماز بگذارد!! » حفصه گفت: عمر را امر كنيد تا با مردم نماز بگذارد »! وقتى پيامبر (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) صداى اين دو زن را شنيد، كه چگونه در به امامت رساندن پدرانشان تلاش مى ‏كنند، دانست اين دو نفر (ابوبكر و عمر) در مدينه هستند و حال آنكه حضرت (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) دستور داده بود تمام مهاجرين و انصار با سپاه اُسامه به نواحى روم بروند، و حتى پيامبر (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) كسانى را كه از دستورات اُسامه سرپيچى كنند نفرين فرمودند، به همين جهت حضرت (صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله) براى دفع فتنه‏ ها قصد كردند به مسجد بروند و چون كه توانائى راه رفتن را نداشتند على (عليه ‏السلام) را صدا زدند، حضرت على (عليه ‏السلام) و فضل بن عباس زير بغلهاى ايشان را گرفته و به مسجد آوردند.

بيمارى حضرت به حدّى شديد بود كه پاهاى مباركشان بر روى زمين كشيده مى‏ شد. ابوبكر در مسجد مشغول امامت جماعت بود كه حضرت وارد مسجد شدند، پس با دستان مبارك به ابوبكر اشاره كردند كه از محراب كنار برود و حضرت خودشان به محراب رفته و از ابتدا نماز را به صورت نشسته با مردم اقامه نمودند.