بخشی از کتاب:

توجّه به منابع هر كتابى در اعتماد به آن كتاب، امرى لازم و اجتناب ناپذير است و نمى توان چشم بسته، هر نقلى را از هر مؤلّفى پذيرفت وگرنه هر كس خواهد توانست هر مطلبى را به هر كسى نسبت دهد. ليكن متأسّفانه برخى از نويسندگان از اين اصل ضرورى به دليل تعصّبات مذهبى چشم پوشى كرده و با استناد به برخى از كتاب هاى تاريخى، مطالبى را در مورد شيعه و چگونگى پيدايش تشيع نگاشته اند كه هيچ اساس و ريشه درستى ندارد؛ زيرا كتابهاى مزبور- كه در رأس آنها مى توان از تاريخ طبرى نام برد- اين نادرستى ها و كژى ها را از منابع موهومى كه ساخته و پرداخته كسى چون سيف بن عمر دروغ پرداز است، اخذ كرده اند.

سيف بن عمر مورّخى فرومايه است كه سازنده افسانه عبدالله بن سبا و چندين افسانه ديگر تشيّع است. در افسانه ابن سبا آمده است كه در اواخر خلافت عثمان گروه هايى مخفيانه در همه جا پراكنده شده و مردم را به كنار نهادن عثمان و توليت ديگران دعوت مى كردند. از اين فرقه ها برخى به نفع على (علیه السلام) تبليغات مى كردند كه از مشهورترين سركردگان آنها عبدالله بن سبا يكى از يهوديان یمنی بود كه به ظاهر اسلام آورده بود و در همه جا مى گفت كه پيغمبر اسلام (صلی الله علیه وآله) را نيز مانند عيسى بن مريم، رجعتى است و همچنان كه هر پيغمبرى وصى داشت، وصى محمّد (صلی الله علیه وآله)، على (علیه السلام) است، و عثمان حق اين وصى را غصب كرده است، پس بايد قيام كرد و حق را به اهلش بازگرداند. وى از برجسته ترين كسانى شمرده شده كه مردم را عليه عثمان شورانيده است، و مسبّب اصلى در برپايى فتنه جمل، وى و همراهانش (سبائيان) دانسته شده اند.

به عقيده احمد امين نويسنده مصرى متعصّب معاصر، شيعيان عقيده به رجعت و امامت را از عبدالله بن سبا آموخته اند و عقيده ايشان به عصمت ائمّه (علیه السلام) و غيبت مهدى موعود نيز از اينجا تراوش نموده است.

در اين كتاب مرحوم علامه عسكرى (قدس سره) پى گير اين داستان و چندين داستان ديگر كه در كتاب هاى تاريخ اهل سنّت آمده است، شده و اثبات نموده اند كه سرچشمه همه آنها فقط سيف بن عمر است.

سيف تقريباً در تمامى منابع اهل سنّت، ضعيف و دروغ پرداز معرفى شده است و معلوم نيست چرا با اين وصف، داستان هاى بى پايه وى، مورد توجّه برخى از دانشمندان اهل سنّت واقع شده است.