بخشی از کتاب:

قرآن كريم در برخی آيات ديگر كه درباره خلقت انسان بحث كرده و مربوط به معاد و حيات اخروی نيست، اين مطلب را گوشزد كرده كه در انسان‏ حقيقتی هست از جنس و سنخ ماورای جنس آب و گل. درباره آدم اول می‏ گويد:

 « وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی ».

از روح خود در او دميدم.

 مساله روح و نفس و بقای روح پس از مرگ از امهات معارف اسلامی است. نيمی از معارف اصيل غير قابل انكار اسلامی بر اصالت روح و استقلال آن‏ از بدن و بقاء بعدالموت آن استوار است، همچنانكه انسانيت و ارزشهای‏ واقعی انسانی بر اين حقيقت استوار است و بدون آن، همه آنها موهوم محض‏ است.

تمام آياتی كه صريحاً زندگی بلافاصله پس از مرگ را بيان می ‏كنند كه‏ نمونه‏ هايی از آنها در اينجا آورده و می ‏آوريم دليل است كه قرآن روح را واقعيتی مستقل از بدن و باقی بعد از فنای بدن می‏ داند.

برخی می‏ پندارند كه از نظر قرآن، روح و نفسی در كار نيست، انسان با مردن پايان می ‏پذيرد، يعنی پس از مرگ شعور و ادراك و سرور و رنجی در كار نيست تا آنگاه كه قيامت كبری به پا شود و انسان حيات مجدد بيابد. تنها آن وقت است كه انسان بار ديگر خود را و جهان را می‏ يابد.

ولی آياتی كه صريحاً حيات بلافاصله پس از مرگ را بيان‏ می‏ كند دليل قاطعی است بر رد اين نظريه.

اين گروه می ‏پندارند دليل قائلين به روح، آيه كريمه « قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّی » است و می‏گويند در قرآن مكرر نام روح به ميان آمده در حالی كه مقصود چيز ديگر است، اين آيه نيز همان معنی را طرح كرده كه در آن آيات طرح شده است.

اين گروه نمی‏ دانند كه دليل قائلين به روح اين آيه نيست، در حدود بيست آيه ديگر است. تازه اين آيه به كمك آيات ديگری كه ذكر روح در آن آيات آمده كه برخی به صورت مطلق (روح) و بعضی به صورتهای مقيد (روحنا، روح القدس، روحی، روحا من امرنا، و غيره) آمده است و از آن‏ جمله در مورد انسان با تعبير « وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی » آمده‏ است، نشان دهنده اين است كه از نظر قرآن حقيقتی وجود دارد برتر از ملائكه و برتر از انسان به نام روح. ملائكه و انسانها واقعيت « امری » [ دارند ] يعنی روح خويش را از فيض او به اذن پروردگار دارند. يعنی‏ مجموع آيات روح به ضميمه آيه « وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی » كه درباره‏ انسان آمده است نشان می ‏دهد كه روح انسان واقعيتی غير مادی دارد.

تنها قرآن نيست كه اصالت روح را در آيات متعدد خود تاييد كرده است، در حد تواتر در كتب حديث و دعا و نهج البلاغه از جانب رسول اكرم و ائمه اطهار (عليهم السلام) اين مطلب تاييد شده است. حقيقت اين است كه انكار روح يك‏ انديشه كثيف متعفن غربی است كه از حسی گرايی و ماديگرايی غربی سرچشمه‏ می‏ گيرد و متاسفانه دامنگير برخی پيروان با حسن نيت قرآن هم شده است.